İyi ki Yaşamışım Seni – Yazı

iyiki-yasamisim-seni

Bir deniz kenarı kurtarır bazen insanı. Bir dost avuntusu sana gücünü hatırlatan. Bir sigaranın dumanı siler gözündeki silüeti.

Kedilerin oynaştığı salaş bir meyhanedir dermanın. Bir yirmilik, “iki satırlık adamlara” söverken Sıla. Çıkarsız bir ortaklığı keyfine, yan masadan kadeh kaldıranın. Ayışığında bir öpücüğün hatırası, adını bile zor hatırladığının. Barbunyanın dibi tutmuş şekerli tadıdır ağzındaki acı tadı unutturan. Bütün sarhoşluklarını affettirir, boş kadehe vurup, sessizce afiyet dilemen gökyüzündekine.

Eklenen bir tek daha elinden tutar, bitirilen yirmiliğin ardına. Bir köpek kucağına koyar kafasını ve avucundaki nefesi olur nefesin. Yanından geçen annesinin azarladığı kirli bir çocuğa göz kırparak affedersin yaptığın bütün yaramazlıkları.

Masadaki mimozanın kokusu unutturur bütün kötü kokuları. Başını değil dünyayı tekrar döndürür, çocukluğunun seslenmesi damağına, akşam sefası balının.

Bir kaptandan öğrendiğin yıldızların adıdır unutturan sana, kendi isimini bile. Ya da denizin en dibidir, yeniden nefes almanı sağlayan…

Ve kurtulursun her şeyden…

Ruhuna sinen bütün kötülüklerden…

Senin olmayan her şeyi soyunup sana uyanırsın mis gibi kokan, bembeyaz bir uykudan sonra. Gözünü açtığında gökkuşağısındır ışığının nerden kırıldığını bilmediğin. Gözün kamaşır kendinden. Ancak hak edenin yaşayacağı bir hazinedir varlığın, anlarsın…

Ve “yüreğinden öperim güzel insan” diye fısıldarsın kendine.

“İyi ki yaşamışım seni”…

Anşa Ceyno GÜR

Bumerang - Yazarkafe

Lütfen Paylaş: