Nefes – Özkan BOSTANCI

Velhasıl uçurumun kenarındadır hep hayat, yani düşmeden ve bazen hiçbir yere kimseye tutunmadan yaşayabilmek en onurlusudur. Yalnızlığın tadı başkadır yani, bazen kalabalığın ortasından orkestrayı susturup çekip de gidebilmek güzeldir, kıyısına çekilip hayatın kendi besteni yapabilmek için…

İyi ki Yaşamışım Seni – Yazı

Bir deniz kenarı kurtarır bazen insanı. Bir dost avuntusu sana gücünü hatırlatan. Bir sigaranın dumanı siler gözündeki silüeti. Kedilerin oynaştığı salaş bir meyhanedir dermanın. Bir yirmilik, “iki satırlık adamlara” söverken Sıla. Çıkarsız bir ortaklığı keyfine, yan masadan kadeh kaldıranın. Ayışığında bir öpücüğün hatırası, adını bile zor hatırladığının. Barbunyanın dibi tutmuş şekerli tadıdır ağzındaki acı tadı…